ΜΙΖΑ
Αυτή είναι μια Jaguar MK II του 1967, σε απαλό πράσινο,
με ωραίο σαλόνι από δέρμα και ξύλο.
Έχει εξακύλινδρο κινητήρα 3,4 λίτρων, με 210 άλογα.
Το ΜΚ ΙΙ οι Βρετανοί το λένε "saloon".
Έτσι λένε τα σεντάν.
Εδώ το κυκλοφορούσαν κυρίως κάτι τύποι με φάτσα καθηγητή, καλλιεργημένου,
λίγο περπατημένου και ιντελέ.
Άρα είναι τέλειο για τον καλεσμένο μου,
από τους μεγάλους ήρωές μου κωμικούς: τον κ. Ρόμπερτ Κλάιν.
- Εμπρός. - Ρόμπερτ;
- Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. - Τι γίνεσαι;
- Μια χαρά. Εσύ; - Καλύτερα δε γίνεται!
Ρόμπερτ, ποια χρονιά
πρωτοπάτησες στο σανίδι ως σταντ απ κωμικός;
Το φθινόπωρο του '66. Του 1866.
Ο Λίνκολν μόλις είχε δολοφονηθεί. Η χώρα ήταν σε σοκ.
Θλιβερή εποχή. Όλοι ήθελαν γέλιο, Τζέρι.
Θέλω να μας πεις πώς άρχισες ένα ολόκληρο νέο κύμα
στη σταντ απ κωμωδία γύρω στο 1965.
- Σ' έχω ήρωα. - Ό,τι πεις. Μετά χαράς.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Ωραίο αυτοκίνητο. - Θεέ μου.
Ο Ρόμπερτ Κλάιν.
- Είναι Jaguar; - Του '67.
- Κοίτα την έκφρασή σου εδώ. - Του Τζόνι.
Στο κλαμπ Improv, στο Λος Άντζελες, θριαμβική βραδιά,
γιατί ήρθε ο Σπίλπεργκ κι ο Τζόνι Κάρσον.
Δε νομίζω να με είχε δει σε κλαμπ. Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα.
Διπλή παράσταση. Υπέροχη βραδιά.
Τι τον έκανε τόσο καλό, λες;
Είχε παρουσία.
Ήταν εύστροφος. Και πολύ γενναιόδωρος.
Ο Σιντ Σίζαρ, είδωλό μου στο Show of Shows.
Το πρώτο που είδαμε σπίτι μου, όταν πήραμε τηλεόραση το '51.
Εδώ άλλη μια.
ΤΖΟΡΤΖ ΚΑΡΛΙΝ
Το ομολογώ, έστησε πολλά αστεία αυτός, ε;
ΤΖ. ΓΟΥΙΝΤΕΡΣ
- Τον είχα θεό! - Ναι.
Και δίνει ρέστα!
Θα 'λεγα ότι οι πιο άμεσες επιρροές μου ήταν
ο Τζόναθαν Γουίντερς κι ο Λένι Μπρους.
Είσαι με τον Ρίγκαν!
Η κυρία δε μ' άρεσε ποτέ, το έπαιζε πολύ.
Είχε να διαλέξει μια πάθηση, και διάλεξε το "Πες όχι", θυμάσαι;
Κάθε "πρώτη κυρία" διαλέγει.
Αλλά γελούσε με τα πιο "προχώ" αστεία μου.
Και μετά είπε "Ήσαστε καταπληκτικός!"
Της λέω "Μ' άρεσε η εκστρατεία 'Πες Όχι'.
Μου φάνηκε υπέροχη. Ξέρω πολλούς που είπαν: 'Όχι!'
Σώσατε πολλές ζωές".
Α, ναι, τ' αγαπάς τα αεροπλάνα!
Αυτό είναι το "Πνεύμα του Σεν Λούις".
- Ωραίο αντίγραφο. - Ναι.
Κι ο Λίντμπεργκ, πολύ γενναίος.
Και συμπαθούσε πολύ τον Χίτλερ.
Να μην ξεχνάμε αυτό το τμήμα της σταδιοδρομίας του.
Ναι, γενναίος, πολλά λεφτά, αλλά…
"Τα τρένα στη Γερμανία είναι πάντα στην ώρα τους.
Ακούσαμε και άλλοτε ανόητους ισχυρισμούς,
για εβραίους που είναι ενοχλητικοί, και…
Ας διασχίσουμε με αυτό το αεροπλάνο τον ωκεανό.
Μικρές ατέλειες υπάρχουν στα πάντα".
- Θεέ μου! - Χριστός!
- Είσαι καλά; - Ναι.
- Έκανα σημάδι; - Όχι.
Απλή διάσειση. Το μοναστήρι να 'ν' καλά.
Χριστός!
Άντε, πάμε για καφέ. Πάμε να ζήσουμε!
Πάντα το θεωρούσα υπέροχο αμάξι αυτό.
- Μένω εδώ, αλλά παραμένω Νεοϋορκέζος. - Έτσι.
Είμαστε 45 λεπτά από την Τάιμς Σκουέρ.
Όποιος δε ζει μέσα στην πόλη
ξέρει ακριβώς πόσα λεπτά θέλει για να φτάσει εκεί.
"Στο Τζέρσι είμαστε, 41 λεπτά".
Πάντα συγκεκριμένος αριθμός.
"Στο Σαϊόσετ είμαστε! Μόλις 56 λεπτά και 28 δευτερόλεπτα!"
Το χρονομέτρησαν μια φορά τα χαράματα, και ισχύει για κάθε τους πάρτι.
Καλά, εντάξει.
Δεν μπορώ την αντίστροφη μέτρηση. Έχεις 16''!
Και 14, 13… Άντε και γ…!
Ο καλύτερος σε λάιβ; Ο Ρίτσαρντ Πράιορ.
Αλλά δεν έχω δει τον Γουίντερς ή τον Λένι.
Μάλιστα.
Είδα στο Έιβερι Φίσερ Χολ μια παράσταση του Ρίτσαρντ.
Πάρα πολύ καλός!
Έπαθε καρδιακό κι έβγαλε ένα απίστευτο νούμερο μετά.
Τα 'σπασε! Κι ήταν πολύ γλυκός, έτσι;
Είχαμε επαφή στις αρχές, στο Improv.
- Γύρω στο '67. - Σοβαρά;
Μου 'δινε καλές συμβουλές. Έπαιζε με τον Μερβ Γκρίφιν τότε.
Θυμάσαι; Ντυμένος κολεγιόπαιδο;
- Ναι, βέβαια. - Ήταν ξεκαρδιστικός.
Κι ερχόταν κι ο Γούντι.
Ο Μερβ έβγαινε σ' ένα θεατράκι στην 44η Οδό.
Οπότε τον ρωτούσα, δεν ήξερα από τηλεόραση.
Συζητούσαμε, αυτοσχεδιάζαμε στη σκηνή.
- Σοβαρά; - Και βγήκε κι η Μπετ.
- Ναι. - Στο Βιολιστής στη Στέγη.
Την άκουσε ο Μπαντ, και της είπε να τρώει εκεί τσάμπα.
Μάλλον ο Πράιορ με ξεστράβωσε,
να δω ότι ο Μερβ δεν ήταν ο καλύτερος για να σε παρουσιάζει.
Όπως, ας πούμε, ο Τζόνι…
Ή και ο Λέτερμαν, επίσης…
που σου 'δινε "πάσες" για κάθε νούμερο.
- Ναι. - Εμείς στα σόου αυτά
βγάζαμε δουλειά, ενώ ο Τζόνι Μάθις όχι.
- Ναι. - Δεν τη γλιτώναμε με ένα…
"Και τότε το κουτάβι έκανε κακά στο χαλί μου".
"Θεέ μου!"
Έπρεπε να παίζεις τα καλά.
Μου 'λεγε, "Έχε αυτοπεποίθηση και ψυχραιμία".
Ήταν πολύ αστείος και… αξιαγάπητος.
Μόνο έτσι τον περιέγραφες.
Και μάλιστα τον ρώτησα σε ποιο κολέγιο είχε πάει!
Κι αντέδρασε όπως εσύ τώρα.
Γελούσε γύρω στα τέσσερα λεπτά.
Και μου είπε ότι μεγάλωσε σε μπορντέλο.
- Ναι. - Γι' αυτόν οι βωμολοχίες
ήταν όπως στο Σοπράνος.
Έτσι μιλούν αυτοί!
Έχεις δει την "καθαρή" βερσιόν στο A&E;
"Σε ξεχνώ! Σου ξεχνώ τη μάνα, ξεχασιάρη!
Άντε και… ξεχάσου!" Πολλή ξεχασιά, λέμε.
Τον συμπαθώ πάρα πολύ.
Τελευταία φορά τον είδα σε μια απονομή βραβείων κωμωδίας.
- Ανήμπορος, ούτε να κουνηθεί. - Ναι.
Και του ψιθύρισα πόσο τον αγαπούσα.
Έβγαλε ο Κάρλιν φωτογραφία, μ' αυτόν στη μέση.
Χαμογελούσαμε. Ήταν στο αμαξίδιο.
Με το που φύγαμε, καταρρακώθηκα.
Σκέτη μαυρίλα. Έφυγα με τον Τζορτζ.
Κι εκεί που θ' άρχιζα τα "Κρίμα, ε;"
μου λέει "Πώς γ… έτσι αυτός!"
Δεν είναι καλή κωμική στιγμή;
Είναι.
Σαν τα κλαμπ; Τίποτα! Η τσίτα, τα χάχανα.
Ήμουνα με τον Ρόντνι 10-11 χρόνια.
Αχώριστοι ήμαστε.
Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ταιριάξατε.
Όταν πήγα στο Βίλατζ, έπαιξα λίγες φορές στο Bitter End.
Σε πέντε λεπτά βαριούνταν. Την τέταρτη βδομάδα; Τίποτα.
Την πέμπτη. Δεν είχα τεχνική.
Αλλά τα πήγα καλά στο Improv.
Έπαιξα 15', κι έρχεται ένας τύπος:
"Θα πω μόνο: Και γ…!
Έτσι; Και το λέω εγώ, που 'μαι μεγάλη κ…".
Η ατραξιόν ήταν αυτός.
Δε μαθαίνεις σταντ απ στη "δραματική Γέιλ".
Ο τύπος έγραφε αστεία αντάξια του Αρτ Μπάκβαλντ
ή του χιουμορίστα των Times.
- Του Ράσελ Μπέικερ; - Ευχαριστώ.
Ας μην τους εξυψώνουμε πολύ όλους αυτούς, κ. Κλάιν.
Όχι τόσο πολύ.
Αυτοί έγραφαν σε εφημερίδες.
Στο γραπτό χιούμορ κανείς δεν ακούει τα αστεία που πάνε άπατα.
Σωστό.
Ας βγάζουν το ψωμί τους. "Όλα καλά, γράφε".
Αλλά δεν είναι σαν εμάς. Όπως είπα…
- Ο Μπάκβαλντ ήταν καλός. - Καλά.
- Ο άλλος είχε χιούμορ. - Τι χιούμορ, όμως;
Να γράφεις για σένα, κάπου, μόνος σου.
Δεκτό ότι υποκρίνομαι λίγο στο πώς τους εξυψώνω,
- επειδή έγραφαν στους Times. - Ναι. Και λοιπόν;
Συγκρίνεται με το να βγάζεις γέλιο σ' ένα κλαμπ;
Μπροστά σε πιωμένους αγνώστους;
Αλλά η ουσία είναι ότι τα αστεία του ήταν περίφημα.
Ήμουν εκεί στις αρχές, όταν ο γέρος του,
δε μιλιούνταν τότε αυτοί, έπαθε καρκίνο στον λαιμό.
Κι εκεί, στο Μαϊάμι, του είπε "Μη δείχνεις σεβασμό! Καλό κάνει!"
- Βγαίναμε παρέα. - Πού;
Θα σου πω… σε μια παμπ στην 86η, μεταξύ Κολόμπους και Πουέρτο Ρίκο.
Νυχτόβιοι ήμαστε.
- Πολλές βόλτες στην Τσαϊνατάουν. - Ναι.
Ο Ρόντνι έλεγε "Υπνάκος μεταξύ πιάτων".
Σε μερικά ήταν πολύ επιμελής.
Στο λίπος στα παϊδάκια π.χ.
Ήταν καθαρός, αλλά φορούσε σκισμένα πουκάμισα, που του ήταν μεγάλα.
Συχνά καθόταν στο καμαρίνι του, στο κλαμπ,
σε μια στάση που, δυστυχώς, έβλεπες τους όρχεις του.
- Και δεν ήθελες να τους βλέπεις. - Όχι!
Είδα ενός προπονητή παλιά. Φτάνει!
Αλήθεια λέω. Στο μπέιζμπολ, αγώνας All-Star του '77.
Στο στάδιο Γιάνκι. Πήγα στα αποδυτήρια να δω το είδωλό μου.
- Τον Γιόγκι Μπέρα. - Ναι.
Και βγαίνει με τσιγάρο αναμμένο, γυμνός.
Δεν είχα σχεδιάσει έτσι τη γνωριμία μας.
- Μ' έναν θρύλο. - Και η βαρύτητα έπαιζε μεγάλο…
- Χρειάζεται ένας αστροφυσικός… - Ο Τάισον;
Κάποιος από το Πλανητάριο Χέιντεν για να το περιγράψει!
Το 1970 αγόρασα μια Mercedes.
Είχα θερινή εκπομπή στο CBS, 8 βδομάδες επί 3.500 δολ.
- Μάλιστα. - Ήθελα μια Mercedes σαν τρελός.
Μου βρήκαν αυτήν που ήθελα, μοντέλο του 1970,
το σεντάν 250 με ταμπά σαλόνι, γνήσιο, της Benz.
Σε πράσινο δάσους, με ατσάλινη ηλιοροφή.
- Μάλιστα. - Μεγάλος μοχλός ταχυτήτων. Όχι πετρελαίου.
Μου τη βρήκαν σε μια μάντρα με εισαγόμενα, στη Βοστόνη.
Χρόνια μετά, τα λέγαμε με τον Τζέι Λένο.
Αυτός μου την ετοίμασε τη Mercedes μου του '70.
- Θεέ μου! - Δούλευε εκεί τότε!
Το απολαμβάνεις ακόμα το "λάιβ", έτσι;
- Φυσικά. - Δε λιποτάκτησες ποτέ.
- Όχι. - Ποιος να σκέφτηκε πρώτος,
"Κάνουμε κωμικό σίριαλ, θέλουμε αστείους.
- Δε φέρνουμε έναν κωμικό;" - Μάλλον ο Τζακ Μπένι.
Ήταν πριν βγουν τα τρικάμερα με λάιβ κοινό, γιατί αυτό
- το σκέφτηκαν στο Λούσι. - Ήταν καλή αυτή!
Συνεργαστήκαμε, κι είχε μια φωνή…
Στην απεργία Τύπου είχαν το "Όχι οι New York Times".
Και ψεύτικο πρόγραμμα TV.
Στο Λούσι: "Η Λούσι πηγαίνει σε πυρηνικό σταθμό".
Και λέει: "Αγάπη".
- Πού έμενες; - Ρίβερσαϊντ 100.
Ξέρεις και ποιος άλλος; Ο Μπέιμπ Ρουθ!
Η Κλαιρ, τη θυμάμαι καλά.
Γνώριζες τη γυναίκα του Μπέιμπ Ρουθ;
- Όχι, αλλά την έβλεπα ντίρλα. - Ασύλληπτο!
Κραγιόν στη μύτη. Για λύπηση.
Κι έλεγε "Ναι, αμέ…" στα αγοράκια, στον δρόμο.
"Ο Μπέιμπ; Ναι".
Πιο μετά έμεινα στην 5η Λεωφόρο.
Λέει η σύζυγος "Είναι βρόμικη η πόλη. Να φύγουμε από αυτό το αχούρι!"
"Νταβατζής της Όπερας". Κλασικό νούμερο του Κλάιν.
Το χρησιμοποίησε στο διαζύγιο. "Με έλεγε…
Τον είπα νταβατζή της όπερας. Συνεπώς…"
- Ενώ γελούσε όταν το έπαιζα. - Έλα!
Έβγαζε πολλά λεφτά.
"Η πρώην μου τραγουδάει στην όπερα.
Βγάζει παραδάκι. Μπόλικο παραδάκι.
Και μου τ' ακουμπάει. Και νιώθω ωραία.
Σαν νταβατζής της όπερας.
Πού 'ναι, μωρή, το τσέκι από το Έτσι Κάνουν Όλες;
Από μένα το κρύβεις;
Ψήνω δυο μικρές σε ορατόριο στο Σαν Ντιέγκο!
Δε γουστάρω τέτοιες μ…"
Γι' αυτό εγώ δεν είμαι φίρμα, Τζέρι.
Όταν κάνεις αστεία με τίτλους από όπερα…
Αλλά σκέφτηκα, "Βλέπεις; Στερεότυπα: μαύρος νταβατζής".
Ο λευκός "Για πες, δε μου χρωστάς κάτι λεφτά από την πορνεία;
Κάτι ψιλά, 15 δολάρια. Θα σε τρέχω στο πλημμελειοδικείο".
Αλλά σε ορισμένα δεν προχωρήσαμε πολύ.
Πήγα χτες να παραλάβω το καινούριο μου αυτοκίνητο,
κι ο μικρός μού 'δειχνε διάφορα.
"Αυτό αν κάνετε όπισθεν". Και πριν το αντίο, λέει
"Ξέρετε τι περιμένει ο εβραίος έξω από ένα μπορντέλο;
Να πέσουν οι τιμές".
Χοσέ!
Δε γέλασα, πρώτον…
Κυρίως είναι κακό αστείο.
- Αν είχε πλάκα… - Ο Στούαρτ Στόουν π.χ. θα έλεγε
"Ρωτάει ο σερβιτόρος τους εβραίους 'Σας φάνηκε κάτι καλό;'"
Ναι, αυτό είναι καλό!
Ναι, είναι καλό. Ενώ…
Περνάει μια Lincoln με ταχύτητα στούντιο, 10 χλμ. την ώρα,
πηγαίνει την Κάθριν Χέπμπορν σε γύρισμα, από τα τελευταία της.
Μιλούσα στην πεθερά μου, στον Νότο…
"Μόλις έφυγε η Χέπμπορν". "Δεν το 'ξερα πως ήταν άρρωστη!"
Δε μ' αρέσει η βία χωρίς λόγο.
Εμένα τίποτα που γίνεται χωρίς λόγο!
- Εννοώ, που να μην είναι αναγκαίο. - Άσκοπο!
Ρωτούν "Έχεις απαγορευμένα θέματα;"
Μάλλον. Αν είναι να πεις αστείο για τον καρκίνο, να 'ναι καλό.
Πες, αν θες, αλλά κοίτα να 'ναι καλό.
- Έτσι; - Συμφωνώ.
Θυμήθηκα κάτι άλλο τώρα.
Κανείς ηθοποιός δεν έχει υποδυθεί σωστά έναν σταντ απ κωμικό.
Ο Ντάστιν Χόφμαν ερχόταν στο σπίτι του Ρόντνι μήνες σερί.
- Πριν παίξει τον Μπρους; - Ναι.
Κι είπε στον Ρόντνι και στον Τζο Άνσις
"Τι λέτε…;" Γιατί αυτοί ήξεραν καλά τον Λένι.
"Του μοιάζω καθόλου;" "Όχι".
Στο Tonight Show μου 'γραψε ο Γκράουτσο Μαρξ.
"Γέλασα κι έπεσα από τα πόδια της γραμματέως μου.
Αν έρθεις Καλιφόρνια, ρίξε τηλέφωνο, θα σου ρίξω φαΐ το βράδυ.
Κι αν μ' αρέσεις πολύ; Και πρωινό".
Τι μυρωδιά εδώ μέσα! Νιώθω Άγγλος!
- Ο Πράιορ ήταν έξοχος. - Ναι.
Στο σινεμά μπορούσε κι έπρεπε να τα 'χε πάει καλύτερα.
- Γιατί; - Γύρισε λίγες ταινίες.
Όχι, το σταντ απ ήταν λίγο. Το σινεμά ήταν ασήμαντο.
Για τα σταντ απ μόνο ασχολούνται μαζί του.
Έτσι είναι.
Κοίτα! Οι φυλακές!
- Χριστέ! - Είναι όπως το περιμένεις.
Να βγούμε σέλφι στην επιγραφή "Σινγκ Σινγκ".
Υπάρχει πολλή δυστυχία εκεί μέσα.
Λες; Μήπως επειδή είναι φυλακή;
Δεν επιτρέπεται να στέκεστε εδώ.
- Ναι. - Ούτε η κάμερα.
- Συγγνώμη. Χαίρετε. - Γεια, τι γίνεται;
- Καλά. - Χάρηκα, κ. Τζόνσον.
Σάινφελντ, θα μας έτρεχε για βασανιστήρια αν δεν ήσουν εσύ.
Σε είδε και χαμογέλασε. Εμένα ούτε καν με κοίταξε.
- Έτσι. - Σάμπως μ' έβλεπε στον Μερβ!
Τον μπαγάσα!
Τρώει μεσημεριανό!
Καλή όρεξη.
Ήρθα σε κάτι φιλανθρωπικό που είχες στην 34η Οδό.
Δεν το 'ξερα.
- Κι έδωσες ρέστα. - Ευχαριστώ.
Έχει τεράστια σημασία για μένα. Είναι απίστευτο ότι ήρθες.
Εσύ έκανες τη ζωή μου να πάρει αυτήν την πορεία. Εσύ.
Απίθανο!
Ένα θα σου πω: Μη σέβεσαι.
Μη σέβεσαι καθόλου!
Δε θα με ξαναδεχτούν, χωρίς μερικά πλάνα.
Θα πάμε. Αλλά να πιω έναν καφέ εκεί.
Θα με δηλητηριάσουν!
Κι εσένα, κάθαρμα, θα σε σκοτώσω.
Ένα θα πω, αυτός ο Σάινφελντ, σιγά τον αστείο, σε τελική!
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου